یاهو

اهالی هنر و ادبیات سلام !

اين روزها كه روزه سكوت گرفته ام

             كه دارم تمرين شنيدن مي كنم

واژه هايم ياد مي گيرند

                چگونه

                 کی

                 كجا گفتن را

و در ذهنم

كودكي شش ساله را به ياد مي آورم كه پا به پاي مادرش

عصرها

          از مدرسه ی عباسقلي خان

          تا خانه ي آيت الله شيرازي

          از بست بالا

          تا پنج راه

          از طبرسي تا خيابان تهران

          ...

خيابان هاي مشهد را به دنبال پدرش مي گشت

و صبح ها مواظب بود به هم ميزي اش نگويد

كه مهمان هاي ديشب پدرش تا صبح

                     داشتند آخرين اعلاميه ي آقا را باز مي نوشتند

و هنوز روزي را به خاطر دارد

كه شهيد حنايي خودش را جلوي آيت الله شيرازي انداخت

تا گلوله درست بخورد وسط پيشاني اش

آن روزها هنوز برادرم سيمينوف را نمي شناخت

                   و چشم هاي پدرم شيميايي نشده بود

                   و سنگيني تابوت هاي تو خالي كمرم را نشكسته بود

...

و حالا كه شنيدن را تمرين مي كنم

انگار تمام ذرات جهان با من حرف مي زنند

اين روزها براي شنيدن اين همه حرف

                               شبانه روز را كم مي آورم .

بهشت مال شما باد !‌ ما ... دروغ چرا ؟

مگر وبال شما باد !  ما ... دروغ چرا ؟

همين دو بال شكسته براي ما كافي ست

بقيه مال شما باد ! ما ... دروغ چرا ؟

- به جز مزار شهيدان  - تمام كنگره ها

به زير بال شما باد ! ما ... دروغ چرا ؟

براي اين همه لاله چقدر كف زده ايد !!

خوشا به حال شما باد ! ما ... دروغ چرا ؟

و اين غزل ... به گمانم دوباره كف بزنيد

حلال جان شما باد !‌ ما ... دروغ چرا ؟

اين جاها را حتما بخوانيد :

سيب ها : www.30bha.blogfa.com

راه به روايت عاشق نابينا :

www.sepehreafghan.persianblog.ir