یاهو

اهالی هنر و ادبیات سلام !

هم چنان به سکوت گفته ام حرف هایم را در باد منتشر کند

و به چشم هایم بیشتر از پیش مشق خواندن داده ام ٬

پس بی ملاحظه برایم بنویسید .

پشت به کوه داده ام

           دل به دریا

چشم هایت که بپاشد

                    رویم

شاعر هم که نباشم / باشم

بی که بخواهم / می خواهم

قلم می رقصاند

               - موج موج -

                       واژه

و چفیه می چرخاند

            - حلقه حلقه -

                       باد ...

حالا

چشم هایت آن قدر آبی می شود

              که دلم ناوچه ی پیکان .

رفته ای

پیکان هشت میلیونی

                  ملی ست ؛

نفت سر سفره

                  ملی ست ؛

انرژی هسته ای هم ...

و همه ی خانه ها نخل دارد

                               بی سر

مثل خرمشهر – مثل بم

مثل برادرم

             که سر نداشت

مثل خودم

             که به باد ...

و باد می پیچد

             در فائزخوانی های مادرم زینو

             در غریب نوازی های پدرم میرزا

و سنج ها ی برادرم

             در سماعی شیرین

                             آبی می شود

سهراب نقش قالی اردهال می زند

زارعی دم می گیرد :

شب و باران نماز است و صفا این جا نیست

کدخدایان همه جمعند و ...

سلمان

        روبروی آسمان

                          زمین را مرور می کند

بر می گردم

آسمان و دریا به هم رسیده اند

                          چقدر وسیع شده ام .

^{))))))))) ادامه مطلب را بخوانید (((((((((}