با آن که هنوز برای متمرکز شدن حواسم زود است

و سایه ی مرگ همچنان بر جانم مستولی ست اما

انا لله و انا الیه راجعون

و تنها به این آیه همه ی این مدت را آرام شده ام :

۱- سپاسگزار همه ی آن هایی که تسلی خاطرم را فراهم کردند ٬

هستم و برای شان سعادت و سلامت آرزو  می کنم .

۲- از این که در مدت اخیر نتوانستم دعوت های مجازی را اجابت کنم ٬

عذر می خواهم .

۳- غزل های این پست یادگارهای ملاقات های پیشینم با یار همیشه

همراهم - مرگ - است .

۴- امیدوارم این پست ٬ مثل پست قبل شهید  نشود ٬ پس چشم به راه

شنیدنی هایتان هستم .

اگر درست بخوانیم آن چه در سر ِ ماست

درخت و

         پنجره و

                 عشق

                       سهم ِ دفتر ِ ماست

درخت مال شما و

                    هر آن چه پنجره هست

همیشه سبزترین سرخ ٬ عشق ِ دفتر ِ ماست

تمام ِ عشق ، همین است :

یک غزل ، پرواز

شبیه آن که بگوییم :

مرگ ٬ خواهر ِ ماست

خزان ٬ شهادت ِ برگ است

              - ابتدای حیات -

بهار ٬ باور ِ مرگ است

               چون ٬ برادر ِ ماست

به نام ِ عشق بگوییم :

آن چه در سر ِ ماست

همین دو بیت غزل نیست ٬

حرف ‌ِ آخر ِ ماست

آسمان ٬ 

       وقتی نگاهش را به ما بخشید ٬

                                           زیبا می شود

ابر ٬

  وقتی چشم هایش بر زمین پاشید ٬

                                           زیبا می شود

گر چه لیلا با تمام ِ خاطراتش از دل ِ صحرا گذاشت

بید ٬

   وقتی نام ِ مجنون را کنارش دید ٬

                                          زیبا می شود

از میان این همه گل های صحرایی که می روید ٬

                                                        فقط

لاله

   را وقتی به جای مرگ بگذارید ٬

                                         زیبا می شود

شعر ٬ 

     مانند صدایی تازه در گوشی طنین انداخته

هر که چشمش را به روی کودکی خندید ٬

                                          زیبا می شود

آسمان

        در بین

        مرگ      و       زندگی

        پل های رنگین می تَنَد

هر کسی طیفی از این رنگین کمان را چید ٬

                                          زیبا می شود