یاهو

اهالی هنر و ادبیات سلام !

سرانجام یکی از فراخوان هایی را که قول داده بودم

برای اهلش پیام خصوصی گذاشتم ، پس خدا را شکر تا بعد .

(((((((((((((((((((((((((((((((())))))))))))))))))))))))))))))))))

حالا که آسمان پایش را کرده است توی یک کفش ،

                                           می بارم

سپید سپید

              مثل بارانی که کفشم نیست

سهراب را به یاد می آورم و نوشدارویش را می برم

                                                  برای مادرم

یا حضرت عباس خودت به فریادم برس ! ( این را با مادرم می گویم )

که دفترچه اش تمام شده است .

اصلا چرا قلبش نباید بداند که امروز جمعه است

و جمعه ها کسی را بیمه نمی کنند ؟

چشم هایم را داده ام به راهی که جمعه می شود /

                                          شده است و تمام

تمام چراغ ها را هم که بگردم

پشتش جریمه ام می کنند تا تو را دیده باشم/دیده ام

که آن طرف برایم لبخند کشیده ای

و چشم های نمره بالایم نشنیده اند

حالا بعد از این همه سال نوبت چشم هایم رسیده است

                                       که آب مروارید ، نکند ...

اصلا همین عینک بهتر است

( دست کم بدبین نیست با این که روزهای خوشی را ندیده باشم ) .

و ماشین که ترمز می کند جلوی تحریریه است

شعرم را از توی پوشه می دهم به سردبیر

تا بریزد توی ستون نیم بندش ( به جای آگهی تجاری )

مایکروسافت هم که از مد بیفتد

بلاگفا بهتر از پرشین بلاگ کار می کند

یادم نرفته کراواتم را فراموش کنم

                         و کاپشن مخصوصم را بپوشم

حالا می توانم پرفروش ترین شعرم را به آفریقا صادر کنم

                  و عضو کنفرانس کشورهای حاشیه باشم/

دارم به جزایر مجنون می رسم ... راه فاو را نشانم بده /

( می خواهد یادگاری هایش را پانسمان کند ،

                                         دفترچه خاطراتش را ،

                                         پلاک سوخته اش ... )

حالا سرفه هایم به حوزه ی ارتعاش رسیده است ،

                                   خون و تاول و ...

ساکشن را بیاورید ، ایر وی ... دیاگرام خطی و

شوک

شوک

و همه به سوی او برمی گردند

رعد یعنی عکس یادگاری با خدا .