یاهو

انا لله و انا الیه راجعون

اهالی هنر و ادبیات سلام !

چقدر دلم می خواست حرف بزنم ٬

چقدر دلم می خواست قلم بگردانم ٬

یاد خندق افتاده ام :

یاد سلمان فارسی ٬

یاد سلمان هراتی  ٬

یاد ربذه افتاده ام :

یاد ابوذر غفاری ٬ 

یاد محمدعلی رجایی ٬

یاد محمد جهان آرا ٬

یاد محمدابراهیم همت ٬

یاد احمد زارعی ٬

چقدر دلم می خواست گریه کنم ٬

چقدر ...

اما هم چنان به سکوت گفته ام

                             حرف هایم را در باد منتشر کند

و به چشم هایم بیشتر از پیش مشق خواندن داده ام ٬

پس بی ملاحظه برایم بنویسید .

دفتری دارم از غزل گرچه

چه بگویم به جای دفتر ؟ 

                         چه ؟

گم شدن در هوای چشمانت

مثل شعری میان دفترچه ؟

ناز شستت ! مبارکت باشد !

به فدای تو کرده ام هرچه

گفته بودی سکوت آزاد است

کسی آن را نکرد باور چه ؟

هان !

      رسیدی به خط قرمز ٬

                          ایست !

چشم !

         این هم سه نقطه ...

                                دیگر چه؟

گیرم این نقطه ها فدای سرت

نرسیدی به حرف آخر ٬ چه ؟

بازی خط و نقطه تکراری ست

واژه های شهید بی سر چه ؟

بعد از این حرف های تکراری

بحث فردای خوب و بهتر چه ؟

گر چه این بار خط قرمز نیست

جای آن هم

           سه نقطه ...

                        دیگر چه ؟

یاهو

اهالی هنر و ادبیات سلام !

هم چنان به سکوت گفته ام حرف هایم را در باد منتشر کند

و به چشم هایم بیشتر از پیش مشق خواندن داده ام ٬

پس بی ملاحظه برایم بنویسید .

پشت به کوه داده ام

           دل به دریا

چشم هایت که بپاشد

                    رویم

شاعر هم که نباشم / باشم

بی که بخواهم / می خواهم

قلم می رقصاند

               - موج موج -

                       واژه

و چفیه می چرخاند

            - حلقه حلقه -

                       باد ...

حالا

چشم هایت آن قدر آبی می شود

              که دلم ناوچه ی پیکان .

رفته ای

پیکان هشت میلیونی

                  ملی ست ؛

نفت سر سفره

                  ملی ست ؛

انرژی هسته ای هم ...

و همه ی خانه ها نخل دارد

                               بی سر

مثل خرمشهر – مثل بم

مثل برادرم

             که سر نداشت

مثل خودم

             که به باد ...

و باد می پیچد

             در فائزخوانی های مادرم زینو

             در غریب نوازی های پدرم میرزا

و سنج ها ی برادرم

             در سماعی شیرین

                             آبی می شود

سهراب نقش قالی اردهال می زند

زارعی دم می گیرد :

شب و باران نماز است و صفا این جا نیست

کدخدایان همه جمعند و ...

سلمان

        روبروی آسمان

                          زمین را مرور می کند

بر می گردم

آسمان و دریا به هم رسیده اند

                          چقدر وسیع شده ام .

^{))))))))) ادامه مطلب را بخوانید (((((((((}